Auteur: Arnold Kok

Geschreven door Arnold op 17 juli

Het is al te lang geleden dat ik hier een blogbericht plaatste. Maar ja, de jaren gaan tellen en het verzamelen van informatie en het formuleren van het bericht kost mij nu eenmaal meer energie dan voorheen. Maar gelukkig is het mij weer eens gelukt.

Begin mei lukte het mij om in de gehele Afdeling Oost de 2^e prijs Quiévrain te behalen tegen 7490 duiven. Neil is een halfbroer van Catch the Wind, mijn topper van 2025.

Verder heb ik dit jaar veel plezier beleefd aan de Eerste Reserve . Hij wist regelmatig goed te pieken. Bijzonder is, dat hij in mijn weduwnaarshok met 12 bakken geen broedhok heeft gekregen. Ik hield hem – de 13^e doffer – als reservedoffer aan. Zo had ik ook een reserveduivin.   Ik heb die twee in het voorjaar  gekoppeld op de grond in het duivinnenhok, 1 meter breed.     Toen de duiven op totaal weduwschap gingen, heb ik de Eerste Reserve gewoon bij de doffers gevoegd. Al gauw veroverde hij een klein zitplekje, in de hoek van het hok, tussen de deur en het raam.Als er op de inkorfdag getoond werd, zette ik de tussendeur open en de duivinnen stoven op hun doffers af en hij verkaste naar het duivinnenhok, waar hij zijn duivin vond, die ik intussen een broedschaal op de grond had gegeven.

Een duif hoeft niet altijd een luxe duivenhok te hebben om te presteren. Een beperkt territorium blijkt ook te kunnen werken. Zijn nestzus, Toppertje 544 , deed niet voor haar broer onder. Beide komen uit een geslaagde koppeling ingeteelde doffer x ingeteelde duivin. De vader komt uit de Blue Surprise x  zijn eigen dochter .  De moeder, het Laatje, afkomstig van Johan de Vries, is ingeteeld naar zijn Superkoppel, met een vleugje Pogacar.

Halverwege het vliegseizoen voor de oude duiven kreeg ook ik een paar vluchten te verwerken met een lastig en traag verloop.  Drie doffers en een duivin bleven achter.       Ik heb toen een paar kweekdoffers in het weekend te laten invallen                       Bovendien heb ik toen mijn beste duivin Catch the Wind  naar het kweekhok verplaatst.

We zijn intussen aan de  jonge duivenvluchten begonnen, en dat ging hier niet voorspoedig.  Van de eerste concoursvlucht kwamen ze traag af en ik verloor er 5.                               Ik kon ze maar niet  onder controle krijgen en ze zaten er niet strak bij. Daarom korfde ik ze niet in op de tweede concoursvlucht. Omdat ik bijna een week moest wachten om ze bij Nanne Wolff te laten nakijken, bedacht ik zelf maar een diagnose: Het móest wel zo zijn, dat ze leden aan “het geel” en/of ornithose. Daarom gaf ik ze in de nieuwe week meteen een kuur voor beide ziektes.

En zo kwam zaterdag  de 18^e juli, een dag waar ik enigszins gespannen naar uitzag.  Eerst moesten  de jonge duiven komen. Ze waren gelost in Geel, voor mijn duiven 168 km.

 Het vlieghok, 3 afdelingen, in totaal  4m20 x 2m70

 Gezien de voorgeschiedenis had ik niet de illusie een fantastisch uitslag te kunnen maken.  “Ze hoeven niet vroeg te zijn, als ze maar terugkomen”, dacht ik.  En precies zo geschiedde het. Iedere keer, dat er één of een paar kwamen, veerde ik op. En steeds meer kreeg ik het gevoel: Ze móeten  nu wel gezond zijn. En zo “druppelde” het de hele middag jonge duiven.

Intussen  waren de oude duiven al 9 uur onderweg, gelost voor de laatste dagfondvlucht vanaf Issoudun, 685 km.  Terwijl ik nog op de laatste jongen stond te wachten, wist ik, dat mijn duiven vanuit Issoudun ook binnen niet al te lange tijd zouden kunnen komen, gezien de eerste meldingen vanuit het zuiden vanuit onze Afdeling Oost.  Ik had er 10 ingezet, waarvan 6 jaarlingen.  Het wachten duurde langer dan ik had gewacht. We zaten door de NW-wind niet gunstig in de afdeling en de eerste duif in onze sterke vereniging De Postduif, Kampen bleef ook maar uit. Toen zag ik een duif met zoveel bravoure  naar beneden duiken en nog een uitdagend ererondje maken, dat ik dacht: “Dat kan geen jonge duif zijn.”   En inderdaad, het was mijn driejarige , laatste zoon van mijn stamvader Blue Surprise!!!   

Wat een kick kreeg ik daarvan!!  Hij won de eerste prijs in de club!  En net als op de eerste dagfondvlucht vloog hij weer een mooie kopprijs in de gehele afdeling, (zie stamkaart) Er vlogen 3 van mijn 10 ingezette   duiven in de prijzen, maar gezegd moet worden dat de vierde ook nog goed op tijd  zat. Maar op de een of andere manier heeft hij de antenne omzeild . Ik zag hem naar binnen lopen, maar ik heb niet gehoord en gecontroleerd of hij geregistreerd was.                       Deze drie jaarlingen hebben zich zaterdag van een vaste plek in het hok verzekerd.

De winnaar heb ik Knopfler “gedoopt” .   Mark Knopfler is de lead-gitarist van Dire Straits, een Britse band die fantastische muziek maakte.

Op de valreep weer een eerste prijs vliegen in de sterke vereniging De Postduif,Kampen DAT GEEFT DE DUIVENHOUDENDE BURGER WEER MOED  

Voor de liefhebbers: Dire Straits  speelt  het toepasselijke nummer Going Home

Blog mei, geschreven door Arnold.

Het is 20 mei 2026, een uur of 6 en mijn telefoon gaat af:  “Met Jan Schreurs;, ik heb een jonge duif van je opgevangen.”  “Waar woon je en wat is het ringnummer” vraag ik. “Het ringnummer weet ik zo niet; Ik woon in Oldebroek.”  Ik zeg: “Ooh, dat kan kloppen, want ik heb ze gisteren opgeleerd vanaf Oosterwolde. En ik miste er inderdaad nog één.”  Jan vertelt: “Ik  heb al heel lang duiven, maar ik heb er niet meer zoveel als vroeger. Ik ben ook al 80 jaar.”    “Zoooo”, zeg ik, “Naar jouw stem te horen had ik je ingeschat op 40 jaar. Kan ik morgen de duif komen ophalen, want ik wil de jongen morgen naar Oostendorp brengen , even verderop.”  Dat was geen probleem, als ik van tevoren maar even belde.

Toen ik de volgende dag mijn jongen in de mand had gezet, gingen mijn gedachten weer naar het telefoongesprek van de dag ervoor: Wat mooi dat een 80-jarige  op die leeftijd nog zo’n kwieke, actieve, duivenmelker is.( Ik ben zelf ook al 75!!)  En toen kreeg ik een idee: In het kweekhok liep nog een enkel halfwas jong uit mijn goede lijnen van Johan de Vries. Ik dacht: “”Die Jan kan ik daar vast wel een groot plezier mee doen.” Omdat hij nog te jong was, besloot ik even een stamkaart van het jong te printen. Vervolgens ging ik op weg met mijn 35 jongen, en een stamkaart in mijn jaszak. Vanuit Oostendorp vertrokken de jongen vrij vlot. Vervolgens ging ik naar de Zuiderzeestraatweg in Oldebroek, één van de langste straten van ons land.

Ik werd hartelijk ontvangen en we kletsten wat over en weer. Ook nam hij mij mee naar zijn zolderhok , op een grote schuur. De deur van het vlieghok ging open: Er zaten inderdaad 16 broedbakken in, waarvan er maar 9 bezet waren. Vanaf het bordes voor het hok had hij een prachtig uitzicht om duiven op te wachten.

“De vloer schoonkrabben, dat kan ik niet meer. Ik ben vroeger timmerman geweest en mijn knieën zijn niet zo goed meer, dus ik heb nu hennepvezels op de vloer.”

Eenmaal weer op de begane grond, vertelde ik dat ik het zo leuk vond dat hij nog zo’n actieve melker is. Staand in zijn mooie tuin vertelde ik, dat ik als dank nog een cadeautje voor hem had meegenomen. Ik gaf hem de stamboomkaart en lichtte die toe. Hij ondersteunde zijn antwoord met een ferme klap op mijn schouder en zei: “Zoiets heb in al die jaren nog nooit meegemaakt.”  Die woorden lieten mij natuurlijk niet onberoerd. Ik vertelde hem dat het jong over ongeveer 10 dagen speenklaar zou zijn. Toen overhandigde hij mij mijn verdwaalde jonge duif. “Dit lijkt mij een dagfondduif,”zei hij.  “Dat kan kloppen” zei ik, want ik mik op de Midfond en de Dagfond. Het duifje was nog in goed conditie. Toen zei ik: Morgen korf ik weer in voor de eerste dagfondvlucht van dit jaar. Vorig jaar vloog mijn topduivinnetje Catch the Wind  een 7^e NPO tegen duizenden duiven. We wensten elkaar succes en gingen uiteen. Thuis aangekomen nam ik het duifje uit de mand en liep ik rechtstreeks naar het hok, waar ik een overzicht van alle jongen heb opgehangen. “Eens kijken, waar die uit komt.” dacht ik. Al snel vond ik hem. “Hoe is het mogelijk,” dacht ik “Hij komt uil Catch the Wind!!!!”  Ik besloot Jan dit pas te vertellen op de dag dat hij zijn jong zou komen halen.

Na een dag of 8 belde ik Jan, dat hij het jong kon komen. Hij was er erg blij mee en vond het ook heel apart, dat hij juist een jong uit mijn topduivin had opgevangen.

Op de vloer van het kweekhok zag hij ook nog twee speenklare kras jongen zitten. Gekweekt uit twee rechtstreekse duiven van Gerrit Jan Beens.

 “Zijn die te koop?, vroeg hij.  “Nou ik wil ze eerdaags op Duivenmarktplaats zetten. Maar.. heb je er belangstelling voor, wil jij ze kopen?, vroeg ik.  Dat had Jan terdege!  Ik noemde mijn prijs  maar dat was hem teveel. We waren er al gauw uit: Jan kreeg beide jonkies mee voor de helft van de beoogde prijs “Ach, ik gun je ze wel, neem ze maar mee.”    Bij het afscheid zei hij: “Ik geloof dat ik ze maar voor de kweek bewaar.”

Geschreven door Matthijs

Tussen alle bedrijvigheid door een nieuwe blog.  Op het moment van schrijven zijn bij Arnold de eerste jongen van de kwekers bijna groot genoeg om op eigen benen te staan. De tweede ronde eieren ligt in de nestschalen, tot nu toe een goede kweek. 

Waar we vooral niet stil zaten, was het plannen maken en voorbereiden van een nieuwe uitdaging.  Wel, ik heb met mijn vriendin Annelies het ouderlijk huis van Annelies aan kunnen kopen.   Een mooi ruim huis met genoeg plekken voor een gezin van 6.  Mooie bijkomstigheid is de ruimte om het huis heen, een grote voortuin met gedeelde oprit en een ruime achtertuin. 

Al gauw werden plannen gemaakt: het huis wordt compleet verbouwd en vernieuwd en we hopen er dan rond de bouwvak te kunnen wonen.  En ja dan moeten de duiven natuurlijk ook verhuizen.  Gelukkig mocht er al vroegtijdig geklust worden en kon er voor de sleuteloverdracht al een duivenhok geplaatst worden

De bestaande schuur staat richting het noorden. Dit is verre van ideaal voor een duivenhok.  In een later stadia kwam er een andere optie en dat was de schuur demonteren en deels als schuur/ kweekhok te gebruiken. Dit zodat de vliegafdeling op het westen staat gericht. De week dat we van start zouden gaan viel er ruim 10 cm sneeuw dus de start werd 2 weken opgeschoven. Achteraf prima, want we hadden een super 1^e week qua weer en dit resulteerde erin, dat er na een week een compleet hok stond inclusief isolatie en aftimmering aan de binnenzijde. Ondertussen is het hele hok klaar op een klein stukje dakgoot na. De duiven zitten nu ruim een week in het hok en zijn ondertussen gekoppeld.  Vandaag 10-2 zijn ze voor de eerste keer los geweest. Dit hoop ik de komende dagen te herhalen zodat ze snel hun nieuwe stekje weten te vinden.

De bouw van het hok liep voorspoedig.  Hopelijk gaat dat ook zo met de verbouwing in huis .We hebben er in ieder geval veel zin in en hoop hier lang te mogen genieten van Annelies de kids en de duifjes. 

Hierbij wil ik nogmaals mijn dankbaarheid uiten naar Pa en Schoonvader die mij enorm hebben geholpen. En de goede zorgen voor de inwendige mens door schoonmoeder. 

Binnen aanzicht vlieghok oude duiven.